prof. dr hab. Ewa Leś – profesor, pracownik naukowy i dydaktyczny na Wydziale Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego; w latach 2009–2019 kierownik Katedry Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w Instytucie Polityki Społecznej na Wydziale Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego; wcześniej (w latach 2001–2013) kierowniczka Zakładu Badań nad Organizacjami Nierządowymi w Instytucie Nauk Politycznych Polskiej Akademii Nauk. Od 2014 r. redaktor naczelny kwartalnika„Zeszyty Naukowe Zakładu Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego”. Członek rady redakcyjnej brytyjskiego czasopisma naukowego„Voluntary Sector Review”. Autorka ponad 120 publikacji naukowych i popularnonaukowych, 7 monografii autorskich, artykułów w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych oraz 9 tomów zbiorowych, w tym jednej monografii. Koordynatorka 5 krajowych zespołów badawczych oraz 3 polskich sekcji międzynarodowych projektów badawczych, w tym dwóch programów ramowych Komisji Europejskiej. Konsultantka w wielu krajowych i międzynarodowych projektach badawczych realizowanych przez uczelnie wyższe oraz instytucje badawcze państw członkowskich UE i krajów EOG, dotyczących organizacji społecznych, ruchów spółdzielczych, polityki zabezpieczenia społecznego i integracji społecznej oraz polityki rodzinnej. Współpracuje z Ministerstwem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej oraz Rządową Radą ds. Ludności. Od 2015 r. członkini Krajowej Rady Rozwoju przy Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej, sekcja: Polityka społeczna, rodzina. Od 2018 r. członkini Rady Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego, powołana przez wicepremiera – przewodniczącego Komitetu Interesu Publicznego.
Zainteresowania badawcze
Specjalizuje się w analizach społecznych dotyczących ewolucji i perspektyw współczesnego państwa opiekuńczego, a także roli państwa, rynku i sektora obywatelskiego w polityce społecznej, rodzinnej i demograficznej. Jest jedną z czołowych badaczek w dziedzinie obywatelstwa polskiego. W latach 80., kiedy kwestie dotyczące organizacji społecznych pozostawały poza zakresem zainteresowań politologów i akademickiej polityki społecznej, zapoczątkowała nowy nurt badań nad podmiotami niepublicznymi polityki społecznej. Pierwsza publikacja zatytułowana „Wybrane formy podmiotowości społecznej a rozwój”, przygotowana wspólnie z prof. Andrzejem Piekarą, została wydana przez Instytut Polityki Społecznej Uniwersytetu Warszawskiego w 1988 roku.